ลิงหกกะล้ม I N D Y~

 ปฐมลิขิต>> ขอเปลี่ยนชื่อเรื่อง และปรับปรุงเรื่องเล็กน้อย อยากให้คิดตาม อ่านให้จบ เพราะปรับปรุงตอนจบต่อด้วยนะคะ ด้วยความหวังดีอย่างสูง ลิงหกกะล้ม :D

 -------------------------------------------------------------------------------------------------

 กาลครั้งหนึ่งที่ไม่นานมานี้ เพิ่งผ่านมาเมื่อนานมาแล้ว และอาจไม่มีมาเลยก็ได้

มีชายคนหนึ่ง อยู่ในห้องที่เหมือนจะเป็นห้องพักธรรมดา ห้องพักที่ว่างเปล่าที่เทาทึบ 

เขาอยู่ในห้องนั้นเหมือนถูกพันธนาการรั้งดึง จำกายต้องห้ามอยู่ในห้องคุมขังในเรือนจำ

ไม่มีอะไรนอกจากเขาและประตูสีขาวขุ่นบานหนึ่ง 

ประตูบานนั้นก็เหมือนประตูธรรมดาแต่มันดูเก่าและโทรมมากๆ

เขาเคยลองทำทุกวิถีทางเพื่อจะเปิดมัน แต่ความพยายามของเขาอยู่ได้ไม่นานจนล้มเลิกความตั้งใจ...

แล้วขีดเขียนกับประตูบานนั้นอย่างไม่มีเหตุผล เหมือนจะไม่มีอะไรทำ ไม่มีใครรู้ว่าเขาทนทุกข์ทรมานในห้องของตัวเองมามากแค่ไหน

เขาอยู่ในห้องนั้นอย่างเงียบๆ เงียบงันจนไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าห้องนี้ยังมีคนอาศัยอยู่

ห้องพักของเขาว่างเปล่า...มีเพียงตัวเขาและประตูสีขาวขุ่นบานนั้น

เขาอยู่กับตัวเองอย่างเดียวดาย อ้างว้าง เด็ดเดี่ยว...

เขาอยากให้มีคนมาดูแลเอาใจใส่ เพียงเพราะเขาเหงาหรือ ที่ต้องมาอยู่ในห้องเด็ดเดี่ยวแบบนี้

เขาอยู่อย่างนี้มานานเหลือเกิน นานมากแล้ว จนประตูบานนั้นก็เก่าตามกาลเวลา

และมันก็เริ่มผุตั้งแต่ปลายประตู..

และการผุของประตูสีขาวขุ่นบานนั้นทำให้เขาค้นพบ.. 

มันมีแสงสีขาวเล็ดลอดออกมาผ่านทางรอยประตูผุบานนั้น

เขาชักสงสัยกับแสงนั่น 

เขาค้นหาทุกวิถีทางที่จะไปเจอกับแสงเล็กๆที่เล็ดลอดผ่านทางประตูบานเก่าๆโทรมๆนี้

ไม่ว่าจะแคะ จะแงะ จะทุบ หรืออะไรก็ตามแต่ ประตูบานนั้นไม่ยอมเปิดออกเลยซักนิด

เขาเริ่มท้อกับความหวังที่เขากำลังจะค้นหา

เขาเงยมองเหลือบไปเห็นลูกบิดประตูสีดำทึบ

เขาจับและเริ่มบิดอย่างเก้ๆกังๆ 

แต่ไฉนประตูใยไม่เปิดออกเล่า

เขาเริ่มฉุนกับประตูบานนี้ซะแล้ว

เขาจึงจับและบิดมันแรงๆเข้าหาตัวเอง!!

 ปึง!!!!!

ประตูบานนั้นกระแทกใส่เขาเต็มๆ

เขากำลังมึนๆกับการกระทำของเขา แล้วแปลกใจกับประตูที่ถูกเปิดออกด้วยมือของเขาเอง

แสงสีขาวเล็กๆที่ลอดผ่านมาตามรอยผุของประตูกลายเป็นแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่

เขาตกใจกับการกระทำของตนเอง

เขาค้นพบมันแล้ว..

แสงสว่างที่เขาค้นหามานานในห้องแห่งความมืดมิด 

ในประตูสีขาวขุ่นบานเก่าๆ

เขาย่างกรายออกไปหาแสงสว่าง 

เหมือนเข้าไปในบ้านหลังใหม่ และมันก็เป็นบ้านหลังใหม่ที่มีคนต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น

และเขาทำสำเร็จ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาเจอโลกภายนอกที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน

เขาได้เจอบ้านใหม่ 

บ้านใหม่ที่ไม่ต้องอยู่อย่างเด็ดเดี่ยวและเงียบงันแบบนั้นมาก่อน

มีคนคอยรับฟัง คอยปลอบใจเวลาที่เหงา 

คอยเป็นเพื่อน คอยทุกข์สุขกับเรา เพื่อนบ้านเหล่านั้นของเขาทำให้เขามีความสุข

บ้านหลังนี้เป็นบ้านสีฟ้า 

มีดอกไม้ 6 แฉกสีขาว 

บ้านหลังนี้มีผู้ใหญ่บ้านใจดี ที่ทุกๆคนย่างกรายเข้ามาแล้วมีความสุข ยิ้มได้ตลอดเวลา

บ้านหลังนี้คือ.....

บ้าน Exteen ที่มีผู้ใหญ่แช่มป์ใจดี และมีเพื่อนๆคอยดูและเป็นห่วงเราอย่างสม่ำเสมอยังไงล่ะ

จนทำให้ทุกวันนี้เขายิ้มได้ และพบปะเพื่อนๆของเขาได้อย่างมีความสุข 

สุขที่สุด :D

--------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านจนจบนะคะ ><

ขอบคุณผู้ใหญ่แช่มป์ ป๋าแชมป์ เฮียแชมป์ มาสเตอร์แชมป์ พี่แชมป์ หรืออะไรก็ได้ที่ แชมป์ๆ ณ เอ๊กซ์ทีนนะคะ

ที่ทำให้หนูลิงมีความสุขมากมาย เมื่อย้ายบ้านมาอยู่ที่แห่งนี้

ขอบคุณเพื่อนบ้านทุกๆคนที่มาตามอ่าน แม้จะมาอ่านแล้วไม่คอมเม้นต์หรือคอมเม้นต์แล้วไม่อ่านก็ตาม

ไม่จ๊ายยยยย ขอบคุณๆๆๆๆๆ

ขอบคุณที่คอมเม้นต์ตอบว่าชอบมากมาย

มีกำลังใจเลยปรับปรุงเรื่องแต่งต่อให้มันจบ ^^

อาการเฟลเริ่มหายไปบ้างแล้ว ขอบคุณทุกๆคนเลยนะคะ อร๊ายย

จุ๊บุๆ 

edit @ 8 May 2009 00:01:23 by ลิงน้อยหกกะล้ม

edit @ 8 May 2009 11:56:34 by ลิงน้อยหกกะล้ม

edit @ 8 May 2009 13:39:52 by ลิงน้อยหกกะล้ม